Happy Birth Day Keichan
นั่งอัพบล็อคตั้งแต่เช้าแล้ววววววว...แต่ไม่ติดซักที..
ตอนนี้พอได้อัพแล้วอยากร้องไห้มากๆเลยอ่ะงับ...
แบบว่า...นั่งแต่งฟิคเมื่อวานตั้งแต่ห้าทุ่มเส็ดตีหนึ่งครึ่ง
ฟิคเมามากๆเลยหง่ะ...เพราะว่าง่วงมากๆแต่อยากแต่ง
ทำเพื่อเคย์จังเลยนะเนี่ยยยยยย...หะๆๆๆๆ...
ก้อเอาเป็นว่า...ปีนี้เคย์จังก้อเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วนะ...
จบมหาลัยแล้วด้วย...ก้อพยายามเรื่องงานเข้าน้า...
มิ้มจะคอยเป็นกำลังให้ต่อไปนะจ๊ะเคย์จัง....
ตอนนี้รักเคย์จังมากๆเลยยยย...อ๊ากกกกกกกก....
สู้เพื่อนิวส์นะเคย์จัง...พยายามเข้านะ...สู้ๆ...
ออกผลงานดีๆมาสูบตังมิ้มบ่อยน๊ะจ๊ะ...(ปาดน้ำตา)...
ก้ออันนี้เป็นฟิคที่แต่งเมื่อคืนนะงับ...ไม่สนุกเท่าไหร่อ่ะงับ...
เพราะตอนแต่งนี่ง่วงมากแต่งแบบงงสุดๆไปเลยพระเจ้า...
ตื่นเช้ามานั่งอ่านแล้วเครียดเลยอ่ะ...แบบแต่งเข้าไปได้ไงเนี่ย...
แต่ก้อแต่งมาแล้วอ่ะงับ...ก้อเลยเอามาให้อ่านกัน...
ไม่อ่านก้อได้นะงับ...ไม่ว่ากัน...แหะๆๆๆๆๆ....
Story : My pround
Author : MiMiRuN
Cast : Koyama Keiichiro // Shigeaki Kato
สำหรับทุกคนแล้วคงมีเรื่องที่ตัวเองภูมิใจกันอยู่ใช่มั้ยครับ...ไม่ว่าจะเป็นเรื่องหน้าตา เรื่องเรียน หรือเรื่องไหนๆก้อตาม ผมเองก้อมีเหมือนกันนะ!!! นี่ๆๆๆ...ทุกคนอยากรู้มั้ยว่าความภาคภูมิใจของผมคืออะไร??..
ความภาคภูมิใจของผมก้อคือ...การที่ผมได้เป็นคนพิเศษของโคยาม่า เคย์อิจิโร่ ยังไงหล่ะครับ...>w<
ถึงผมจะไม่ได้เป็นอะไรกับเค้าก้อตาม แต่แค่นี้ผมก้อปลื้มสุดๆไปเลยหล่ะ...แต่ตอนนี้ความภาคภูมิใจของผมมันลดลงทีละนิดๆแล้วสิครับ ถ้าอยากรู้ว่าทำไมคุณก้อลองดูกันเองนะครับ...
(ห้องซ้อมวงนิวส์)
เคย์จางงงงงงงงงง...วันนี้ซ้อมเสร็จแล้วว่างรึป่าวววววว... ร่างบางๆของเทโกรินวิ่งเข้าไปเกาะแขนของเคย์จังแล้วถามอย่างออดอ้อน...
วันนี้หรอ?? ไม่มีนะเทโกรินอยากไปไหนหรอ?? เคย์จังอมยิ้มกับท่าทางน่ารักๆของเทโกรินที่กำลังปีนขึ้นนั่งบนตักของเค้าแถมยังซบหน้าลงกับบ่าของเค้าอีกตังหาก
อยากไปเดทกับเคย์จัง...ไปไหนก้อได้...แล้วแต่เคย์จังเลยฮะ เทโกรินยิ้มกว้างก่อนจะนอนซบอกเคย์จังอยู่แบบนั้นจนสมาชิกคนอื่นๆหัวเราะกับใบหน้าของเคย์จังที่เคลิ้มไปซะแล้ว...
นี่ละครับสาเหตุที่ทำให้ความภาคภูมิใจของผมลดลงทุกวันๆ ก้อตอนนี้หน่ะเทโกรินกะเคย์จังสนิทกันมากๆเลยนี่นา ไม่เชื่อคุณก้อลองดูคลิปที่แถมมากับซิงเกิ้ลใหม่ของพวกเราสิครับ เทโกรินกับเคย์จังจะสวีทกันออกนอกหน้าเกินไปแล้ววววววววว แต่ทำไงได้หล่ะครับผมกับเคย์จังเป็นแค่เพื่อนที่สนิทกันมานานเท่านั้นเองนี่นาผมไม่มีสิทธิ์หวงเค้าซักหน่อยแถมเทโกรินน่ารักจะตายไปผมโกรธเทโกรินไม่ลงหรอกครับ...
อ๊ะ!!! แต่ก้อใช่ว่าผมจะหมดความหวังนะครับเพราะผมยังเหลือไม้ตายอยู่นี่นา...พรุ่งนี้ก้อจะเป็นวันเกิดของเคย์จังแล้ว ถ้าเค้ายังจำสัญญาที่ให้ไว้กับผมเมื่อปีที่แล้วได้อยู่ ความมั่นใจของผมต้องกลับมาเต็มร้อยแน่นอนเลยครับทุกคน
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Tu lu lu lu.. ผมกดเบอร์ที่จำได้ขึ้นใจมาตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ ใจผมเต้นรัวเลยหล่ะครับ เพราะอยากจะถามถึงวันพรุ่งนี้จนทนไม่ไหว...
ฮัลโหล... เคย์จังรับสายของผมด้วยเสียงง่วงๆ...ผมเดาได้เลยครับว่าเค้าต้องแอบงีบอยู่บนรถไฟแน่ๆเลย...ก้อเวลานี้เป็นเวลาที่เคย์จังต้องขึ้นรถไฟกลับบ้านนี่นา...
เคย์นี่ชั้นเองนะ...พรุ่งนี้นายว่างกี่โมง... ผมถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นนั่นคงจะพอเรียกสติของเคย์จังที่กำลังหลับใหลขึ้นมาได้บ้าง...
พรุ่งนี้หรอ?? ไม่มีซ้อมนี่นา...ก้อคงจะว่างทั้งวันแหละ คำตอบของเคย์จังทำให้ผมฉีกยิ้มออกมาซะเฉยๆแต่ก้อได้แค่แปบเดียวแหละครับ เพราะคำพูดคำต่อมาของเคย์จังทำเอาผมยิ้มไม่ออกเลย
ต้องถามเทโกรินก่อนหน่ะ...ว่าพรุ่งนี้เค้าอยากไปไหนรึป่าว
งั้นหรอ...งั้นชั้นไม่กวนแล้วนะ แค่นี้แหละ ผมกดวางสายด้วยนิ้วมือที่กำลังสั่นน้อยๆ ผมไม่อยากจะคิดว่าเค้าลืมสัญญานั่นไปแล้ว เคย์จังอาจจะแค่ง่วงนอนจนตอบออกมาแบบนั้นก้อได้ ผมพยายามบอกตัวเองแบบนั้นครับ เพราะผมเป็นคนพิเศษของเคย์จังนี่นา เค้าต้องจำสัญญาที่ให้ไว้กับได้สิ!!!จริงมั้ยครับ...
ถึงผมจะบอกกับตัวเองว่าเคย์จังไม่มีทางลืมแต่คืนนี้ผมก้อนอนไม่หลับซะแล้วหล่ะครับทุกคน...ก้อคำว่าเทโกรินของเคย์จังหน่ะ หลอกหลอนผมจนผมนอนไม่หลับเลยหล่ะ...
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เช้าวันนี้ผมตื่นขึ้นมาด้วยอาการสลึมสลือ ก้อกว่าผมจะได้นอนก้อเกือบจะเช้าแล้วนี่นา...คำว่าเทโกรินนี่หลอนผมใช้ได้เลยนะเนี่ยยยยยย แต่ตอนนี้ผมกลับมาสดชื่นเหมือนเดิมแล้วหล่ะครับ เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของเคย์จังถึงจะไม่ใช่วันเกิดของผมแต่ผมก้อมีความสุขมากกว่าวันเกิดของตัวเองซะอีกนะ ผมมองดูถุงใส่ของขวัญสีชมพูที่หัวเตียงของตัวเองแล้วก้ออยากจะเอาไปให้เร็วๆจังเลยครับ ผมกดโทรเบอร์ของเค้าอย่างรวดเร็ว ในใจผมก้อมีแต่คำว่า สัญญา... สัญญา...แล้วก้อสัญญา
ฮัลโหลเคะ......
ฮัลโหลชิเงะจังหรอฮะ...นี่ยูยะนะฮะ...เคย์จังยังนอนอยู่เลยอ่ะฮะไว้โทรมาใหม่ละกันนะฮะ... เสียงสายที่ตัดไปเหมือนตัดขาดผมออกจากโลกทั้งใบเลยหล่ะครับ...
เคย์จังอยู่กับเทโกรินในเช้าวันเกิด...คิดได้อย่างเดียวหล่ะครับว่าพวกเค้าคงนั่งเคาท์ดาวน์กันตั้งแต่เมื่อคืนแน่ๆเลย มันเป็นสิ่งที่ผมอยากจะทำมาตลอดเลยครับแต่เคย์จังบอกกับผมว่าเค้าเป็นพวกขี้เซาอยู่ได้ไม่ถึงเที่ยงคืนหรอก ผมก้อเลยได้แต่เคาท์ดาวน์ให้เค้าเองคนเดียว แต่ปีนี้เค้ากลับเคาท์ดาวน์อยู่กับเทโกริน งั้นคนพิเศษของเคย์จังก้อคงไม่ใช่ผมอีกต่อไปแล้วใช่มั้ยครับ...แล้วสัญญาลมๆแล้งๆนั่นก้อคงจะไม่มีทางเป็นจริงแล้วด้วย ทำยังไงดีหล่ะครับทุกคนผมร้องไห้ออกมาซะแล้วหล่ะ...ไม่เข้มแข็งเลยเนอะทั้งที่จริงๆแล้วผมแค่อยากจะอยู่ข้างๆเค้าไปเรื่อยๆเท่านั้นเอง ไม่รู้ว่ามันกลายเป็นความหวังลึกๆที่อยากจะเป็นคนที่ได้อยู่เคียงข้างเค้าเพียงคนเดียวไปตั้งแต่เมื่อไหร่...
ตอนนี้ความภาคภูมิใจเพียงอย่างเดียวของผม...
หายไปหมดแล้วหล่ะครับ...
.
.
.
.
.
แต่ก้อนะครับ...ยังไงๆวันนี้ก้อเป็นวันเกิดของเค้า ผมก้อไม่อยากจะเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านคนเดียวหรอกครับเพราะพรุ่งนี้ผมยังต้องยิ้มต่อไป ยิ้มให้เหมือนกับทุกๆวันนี่นา ผมจึงไม่อยากเศร้า ถ้าเกิดผมเลิกคิดเรื่องเคย์จังได้จริงๆ...นั่นอาจจะเป็นความภาคภูมิใจใหม่ของผมก้อได้นะครับ...ใช่มั้ยครับทุกคน...
แล้วผมก็เลือกที่จะมาเดินช็อปปิ้งที่ชิบุย่าครับ...ก้อมันครึกครื้นดีนี่นาคงทำให้ผมสดใสขึ้นได้บ้าง...ผมจึงไม่รอช้าที่จะเข้าร้านนั้นออกร้านนี้อย่างสนุกสนานเหมือนกับทุกครั้งที่ได้มาเดินช็อปปิ้ง...แต่พอผมหันไปเห็นรองเท้าบู้ทที่วางอยู่ตรงมุมร้านประจำของผมมันก้อทำให้ผมนึกถึงเคย์จังจนได้ครับ...
นี่เคย์ รองเท้าคู่นั้นสวยเนอะ อยากได้จัง ผมพูดพร้อมกับจ้องมองรองเท้าคู่นั้นไม่วางตา
หง่ะ คู่นั้นชั้นก้อเล็งอยู่เหมือนกันนะ อย่าชอบเหมือนชั้นสิ เคย์จังหันมาบอกผมด้วยใบหน้ายู่นิดๆ
ก้อชั้นอยากได้อ่ะ...
ชั้นก้อชอบนี่...
งั้นซื้อคู่กันไปเลย โอเคมั้ย
ตกลง...
ไม่ใช่แค่รองเท้าบู้ทคู่นั้นหรอกนะครับที่ทำให้ผมนึกถึงเค้า เพราะไม่ว่าจะเสื้อ กางเกง หมวก หรือเสื้อโค้ท ผมกับเคย์จังก้อซื้อมาคู่กันไม่ต่ำกว่า 5 ชิ้น รวมถึงชุดที่ผมใส่อยู่นี่เคย์จังก้อมีเหมือนกัน...ไม่ว่าจะยังไงเรื่องของเคย์จังก้อยังวนเวียนอยู่รอบตัวผมตลอดเวลา แล้วผมจะเลิกคิดเรื่องเค้าได้จริงๆรึป่าวเนี่ย...ผมเริ่มไม่มั่นใจในตัวเองขึ้นมาซะแล้วหล่ะครับ...แล้วทันใดนั้นเอง...
นี่ชิเงะ...ถ้านายอยากได้มากขนาดนั้นนายก้อซื้อสิ มองอยู่นั่นแหละ... เสียงที่ดังขึ้นมาจากข้างหลังก้อทำเอาผมสะดุ้ง...ไม่ใช่ใครที่ไหนครับ ชายที่มาพร้อมกับถุงช็อปนับสิบ...ยามะพีนั่นเอง...
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ชั้นก้อนึกว่านายอยากได้มันมาก...เห็นจ้องอยู่นั่นแหละ หลังจากที่ผมเจอกับยามะพีที่หน้าร้านรองเท้าเราสองคนก้อเลยมาหาร้านนั่งคุยกันฆ่าเวลาครับ...
งั้นหรอ...หะๆๆๆ... ผมเค้นหัวเราะกลบเกลื่อนความมืดมนของผมออกมานิดๆครับ ผมเอาแต่ท่องอยู่ในหัวว่าต้องทำตัวสดใสเข้าไว้ๆ...ต้องเป็น ชิเงะ พาวเวอร์ ให้ได้ครับ...
ว่าแต่วันนี้วันเกิดเคย์นี่นานายไม่ไปหาเคย์หรอ ยามะพีถามคำถามที่ทำเอาผมจุกน้ำกาแฟไปเลยหล่ะครับ ทำไมต้องถามถึงเคย์จังตอนนี้ด้วยนะ...
โคยาม่าเค้าอยู่กับเทโกรินนี่ ชั้นไม่อยากไปขัดหรอก แล้วอีกอย่างนึงชั้นไม่มีความจำเป็นอะไรสำหรับโคยาม่าหรอก ถึงชั้นจะอยู่หรือไม่อยู่ก้อไม่ต่างกัน ผมพูดออกมาน้ำเสียงเรียบๆ แต่ยามะพีคงไม่รู้หรอกครับว่าตอนนี้ผมกลั้นเสียงสะอื้นไว้มากแค่ไหน การใช้คำว่าโคยาม่ามันทำให้ผมเจ็บที่คอจังเลย...แล้วผมก้อเอาแต่มองกาแฟในแก้วทั้งๆที่ไม่ได้น่ามองอะไรซักหน่อย...
แต่ทุกปีนายก้ออยู่กับเคย์นี่แล้วทำไมอยู่ดีๆถึงพูดแบบนั้นหล่ะ... ยามะพีถามผมพร้อมกับมองออกไปทางนอกหน้าต่าง ผมได้แต่เงียบครับ...แล้วผมก้อตัดสินใจพูดขึ้น
ยามะพี...นายเคยภูมิใจในเรื่องอะไรซักเรื่องนึงหรือเปล่า...เรื่องที่มันทำให้นายมีความมั่นใจหน่ะ...
ก้อมี...เรื่องหน้าตาของชั้นไง...
อื้ม...สำหรับนายอาจจะภูมิใจเรื่องหน้าตานะ...แต่ชั้นมีเรื่องนึงที่เคยภูมิใจมากหล่ะ มันทำให้ชั้นเป็นตัวชั้นได้แบบทุกวันนี้ นายรู้มั้ยว่าคืออะไร...
ชั้นภูมิใจที่ชั้นได้เป็นคนพิเศษของคนๆนึง เป็นคนที่เค้าให้ความสำคัญมากกว่าคนอื่น ถึงแม้จะไม่ได้เป็นที่สุดแต่ก้อเหนือกว่าใครๆ...นั่นแหละความภูมิใจของชั้น ผมพูดออกมาอย่างไม่อย่างสนใจอะไรอีกต่อไปแล้วครับ ถึงหลังจากนี้ยามะพีจะรู้ว่าผมชอบเคย์จังแล้วเอาไปล้อผมก้อไม่สนใจหรอกนะครับ ก้อผมอึดอัดที่จะต้องเก็บเอามาคิดอยู่คนเดียวนี่ครับ...
ชั้นภูมิใจที่ได้เป็นคนพิเศษของ...
โคยาม่า เคย์อิจิโร่ใช่มั้ย...
เสียงที่ดังแทรกเสียงของผมขึ้นมา ทำให้ตาของผมเบิกกว้าง...ไม่ผิดแน่เสียงนี้มันเสียงเคย์จังนี่ครับ!!!!!
พอผมเงยหน้าขึ้นมาผมก้อเห็นเคย์จังยืนท้าวพนักเก้าอี้ของยามะพีอยู่ แล้วผมก้อเริ่มสับสนว่าเคย์จังมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงครับ แต่พอผมเห็นโทรศัพท์ในมือของทั้งเคย์และยามะพีผมก้อเข้าใจ...จริงๆแล้วยามะพีโทรเข้าเบอร์ของเคย์จังเพื่อให้ฟังที่ผมพูดมาตั้งแต่แรกและที่ยามะพีมองออกไปนอกหน้าต่างก้อเพราะว่าเคย์จังอยู่ฝั่งตรงข้ามอ่ะครับ...แล้วก้อเพราะว่าผมเข้าใจนั่นแหละหน้าของผมในตอนนี้ถึงได้ร้อนขนาดนี้ไง แล้วเคย์จังจะว่ายังไงกับสิ่งที่ผมพูดออกไปหล่ะครับเนี่ยยยยยยยย....
เทโกริน...มานี่สิ แต่พอได้ยินชื่อนี้มันก้อทำให้ผมเลิกคิดไปเลยหล่ะครับ เพราะเคย์จังมีเทโกรินอยู่แล้วจะมาสนใจอะไรกับคำพูดบ้าๆของผมกันหล่ะ...ผมมองดูเทโกรินที่เดินจากหน้าประตูมาที่โต๊ะด้วยสายตาที่ผมเองก้อไม่รู้เหมือนกันว่ามันสื่ออะไรออกมา
ชิเงะจางงง...ผมขอโทษนะ แล้วผมก้อต้องตกใจอีกครั้งเมื่ออยู่ดีๆเทโกรินก้อมากอดผมแล้วพูดขอโทษ
ขอโทษชั้นเรื่องอะไรหน่ะเทโกริน... ผมถามเทโกรินงงๆ....งงครับตอนี้ผมงงมาก...
ขอโทษนะที่แกล้งชิเงะจัง...ร้องไห้เลยใช่มั๊ย...ฮึก...ขอ..ฮึก..โทษฮะ...ฮึก ว่าแล้วเทโกรินก้อสะอื้นออกมาเบาๆ ยิ่งทำให้ผมงงเข้าไปใหญ่...ผมร้องไห้ก้อจริงแต่เทโกรินไม่ได้แกล้งผมนี่ครับ...ผมจึงกอดเทโกรินแล้วลูบหัวเบาๆให้หายสะอื้น ถึงผมจะชอบเคย์จังแต่ยังไงๆผมก้อยังเอ็นดูเทโกรินอยู่นะครับ...
ชั้นไม่ได้โกรธเทโกรินซะหน่อย...เทโกรินไม่ได้แกล้งชั้นนี่นา...ไม่ต้องร้องแล้วนะ...
จริงๆนะ ชิเงะจัง
อื้ม... ผมพูดออกมายิ้มๆแล้วนั่นก้อทำให้เทโกรินยิ้มออกมาด้วยเหมือนกัน...น่ารักจริงๆเลยครับเทโกรินเนี่ย ว่าแล้วผมก้อเลยป้อนเค้กในจานของผมให้เทโกรินกินแก้สะอื้นซะเลย...
เราสองคนนั่งป้อนเค้กกันอยู่สักพักโดยที่อีกสองคนที่เหลือเอาแต่นั่งมองเงียบๆครับ...รอยยิ้มของเทโกรินทำเอาผมลืมความเศร้าที่มีมาตั้งแต่เมื่อเช้าไปได้เลยหล่ะครับ ทั้งๆที่เรื่องเมื่อเช้าก้อเกี่ยวกับเทโกรินนะครับ...แต่ระหว่างนั้นเองเสียงที่ดังขึ้นก้อทำลายบรรยากาศสดชื่นของเทโกรินและผมไปซะหมดเลยอ่ะครับ
ถึงชิเงะจะไม่ได้โกรธ...แต่ชั้นโกรธนะยูยะ... ยามะพีพูดขึ้นเสียงเรียบ...ทำเอายิ้มแสนน่ารักของเทโกรินหุบลงนิดๆ...
ชั้นยอมตกลงร่วมมือกับแผนนี้...แต่ชั้นไม่ได้บอกนี่ว่าให้นายไปอ้อนเคย์ซะขนาดนั้น... ยามะพีพูดกับเทโกรินแล้วเหล่หางตาไปมองเคย์จังที่นั่งกลืนน้ำลายอยู่เล็กน้อย...
ก้อ...ผมกลัวมันไม่สมจริงนี่นา... เทโกรินได้แต่ก้มหน้าแล้วเอานิ้วชี้เขี่ยกันไปมา...
ไว้ไปแก้ตัวที่บ้านชั้นละกันนะยูยะ... ยามะพีกระตุกยิ้มออกมาอย่างมีความหมายพร้อมกับลุกขึ้นพาตัวเทโกรินที่ก้มหน้ารับสภาพออกไปนอกร้านอย่างรู้ชะตากรรม...ว่าคืนนี้ไม่มีทางได้นอน...
ส่วนผมที่นั่งมองเหตุการณ์เมื่อกี้ก้อได้แต่นำเรื่องราวต่างๆมาปะติดปะต่อกันอย่างไม่เข้าใจ อะไรกันครับเนี่ย...ผมงงไปหมดแล้ว...แต่แล้วระหว่างที่ผมกำลังนั่งงงเคย์จังก้อพูดขึ้นทำลายความเงียบครับ...
ยามะพีกับเทโกรินคบกันอยู่น่ะ... ผมพยักหน้าเข้าใจกับเหตุการณ์เมื่อกี้แต่ก้อยังมีเรื่องที่ผมสงสัยอยู่ดี
ชั้นขอให้เทโกรินมาช่วยอะไรชั้นนิดหน่อยเรื่องของนายหน่ะ... เหมือนเคย์จังจะรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่อ่ะครับเลยพูดต่อออกมาแบบนั้น...แต่เรื่องที่ผมสงสัยไม่ได้มีแค่นั้นซักหน่อยนี่นา...
ถ้านายอยากรู้อะไรอีกก้อไปกับชั้น...ว่าแล้วเคย์จังก้อลุกขึ้นแล้วยื่นมือมาให้ผมจับ...ผมก้อได้แต่พยักหน้าแล้วกำมือเคย์จังที่ยื่นมาให้ผม...ตื่นเต้นมากเลยครับผมได้จับมือกับเคย์จังด้วยยยย...
เราสองคนออกมาจากร้านแล้วก้อเดินไปเรื่อยๆครับ เคย์จังเดินจูงมือผมที่ตอนนี้แทบจะแข็งกลายเป็นหินเพราะความตื่นเต้นไปแล้วครับ...ไม่ใช่แค่เรื่องที่เคย์จังเอาเทโกรินมาแกล้งผมนะ แต่รวมถึงผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเคย์จังได้ยินที่ผมพูดกับยามะพีแล้วนี่ครับ แถมยังตอบชื่อตัวเองต่อท้ายประโยคของผมด้วย แสดงว่าเคย์จังรู้ความรู้สึกของผมที่มีให้เค้าแล้ว...นั่นแหละที่ทำให้ผมตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ถูกเหงื่อออกเต็มไปหมดเลยครับ...แต่ว่ามือของเคย์จังที่จูงผมอยู่นั้นก้อชื้นอยู่เหมือนกันจนผมแอบคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้เลยครับว่าเคย์จังเองก้อตื่นเต้นเหมือนกัน...
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
(ร้านราเม็งโคยาม่า)
เคย์จังพาผมมาที่ร้านของเค้าครับแล้วก้อให้ผมนั่งลงที่หน้าเคาท์เตอร์ซึ่งเป็นที่ๆผมจะนั่งประจำเวลามาทานราเม็งบ้านเค้า....ส่วนตัวเค้าเองก้อเดินเข้าไปในตัวเคาท์เตอร์ เคย์จังหันหลังให้ผมแล้วใส่ผ้ากันเปื้อนพร้อมทั้งเตรียมอุปกรณ์ในการทำราเม็ง...
ชั้นให้เทโกรินเค้าช่วยแกล้งทำเป็นชอบชั้นหน่ะ... เคย์จังพูดกับผมพร้อมกับทำราเม็งไปเรื่อยๆ...
ชั้นอยากรู้ว่านายคิดยังไงกับชั้น... เคย์จังยังคงพูดต่อไปในขณะที่หน้าของผมเองก้อเริ่มร้อนขึ้นๆ
ขอโทษนะที่ทำให้ร้องไห้...แล้วก้อ... เคย์จังพูดพร้อมกับยกชามราเม็งมาวางไว้ตรงหน้าผมครับ...
ขอบคุณนะที่ยังจำสัญญาได้ว่าจะมากินราเม็งฉลองวันเกิดด้วยกัน...เคย์จังยิ้มเขินๆออกมาพร้อมกับเอามือลูบต้นคอตัวเองแก้เก้อครับ...ท่าทางแบบนั้นน่ะน่ารักมากๆเลยอ่ะครับน่ารักซะยิ่งกว่า...เวลาที่เทโกรินยิ้มอีกอ่ะครับ...ผมพูดเรื่องจริงนะ...ไม่ได้ลำเอียงแม้แต่นิดเลยครับ...จริงๆน้า...
นายเป็นมากกว่าคนพิเศษของชั้นนะชิเงะ...
พอผมได้ยินคำนี้...ผมที่เงียบมาตลอดตั้งแต่เข้ามาในร้านก้อเริ่มสะอื้น...ผมไม่รู้ว่าพูดยังไงดีอ่ะครับ...ดีใจ...หรือว่าตกใจ...ผมเองก้ออธิบายความรู้สึกของผมในตอนนี้ไม่ถูกเหมือนกันครับ...พอเคย์จังเห็นผมร้องไห้ก้อยิ้มหัวเราะใหญ่เลยหล่ะครับ...ไม่รู้เหมือนกันว่ามันน่าขำตรงไหนนักหนา...
นี่...ชิเงะนายร้องไห้แบบนี้ราเม็งที่ชั้นทำไม่อร่อยหรอไง...
บ้า...เคย์บ้าที่สุดเลย...แล้วที่ชั้นเศร้ามาตลอดนี่เพื่ออะไรกันหล่ะ... ผมเงยหน้าขึ้นตามมือของเคย์จังที่เชยคางของผมพร้อมทั้งใช้นิ้วปาดน้ำตาให้ผมอย่างอ่อนโยนครับ...แต่ผมก้อยังไม่หยุดงอแงง่ายๆหรอก...
ก้อชั้นไม่รู้นี่นาว่ามันเป็นความภาคภูมิใจของนาย... เคย์จังพูดล้อผมออกมายิ้มๆซึ่งนั่นทำเอาผมหน้าแดงออกมาอีกครั้งครับ...ก้อมันน่าอายนี่นา...
เคย์บ้าแกล้งกันอยู่นั่นแหละ...ชั้นโกรธแล้วนะ ผมโวยวายแล้วทุบเข้าที่แขนของเคย์จัง...แกล้งผมดีนักน้า...
อ๊ะ!!...แต่ชั้นเองก้อมีเรื่องให้โกรธนายเหมือนกันนะ...ชิเงะ... เคย์จับข้อมือข้างที่ผมใช้ทุบแขนเค้าแล้วดึงผมเข้าไปใกล้ๆครับ...สายตาของเคย์จังในตอนนี้ทำเอาผมใจเต้นแรงเลยหล่ะครับ...
โกรธชั้นเรื่องอะไรอ่ะ... ผมมองเคย์จังด้วยความสงสัยครับ...ผมไปทำอะไรให้เคย์จังโกรธตอนไหนกันหล่ะครับเนี่ย...แต่ที่แน่ๆหน้าของเคย์จังใกล้เกินไปแล้วนะครับ...ผมจะละลายอยู่แล้วววววอ๊า...
ก็นายหน่ะ...ตอนอยู่ที่ร้านกาแฟนายเรียกชั้นว่าโคยาม่านี่นา...ไม่ทำร้ายจิตใจกันเกินไปหน่อยหรอ?? เคย์จังจ้องตาผมแล้วพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นๆ...หง่ะ...เคย์จังน่ากลัวจังเลยอ่ะครับทุกคน...
ก้อ...ก้อตอนนั้นชั้นกำลังน้อยใจอยู่นี่นา...ถ้าชั้นไม่ใช่คนพิเศษของเคย์ชั้นก้อต้องเรียกชื่อนายด้วยนามสกุลสิ... ผมก้มหน้าตอบเคย์จังออกไปตามความจริงครับ...ผมก้อไม่ได้อยากจะเรียกซักหน่อยนี่นา...คุณคนอ่านเข้าใจผมใช่มั้ยหล่ะครับ...พอเคย์จังได้ยินแบบนั้นก้อเอาแต่ยิ้มแล้วดึงผมเข้าไปกอดครับ...ผมเองตอนนี้ก้อยิ้มไม่หุบเหมือนกัน...อ้อมกอดของเคย์จังอบอุ่นมากๆเลยครับทุกคน...อ๊ะ..แต่ผมไม่ให้ทุกคนพิสูจน์หรอกนะครับ...เพราะอ้อมกอดของเคย์จังเป็นของผมคนเดียว...ห้ามแย่งผมนะครับ...
งั้นมาทำให้ใกล้ชิดกันมากกว่าเดิมเป็นไง...ชิเงะ... เคย์จังพูดกับผมที่อยู่อ้อมกอดของเค้าครับผมก้อเลยมองไม่เห็นเหมือนกันว่าตอนนี้เคย์ทำหน้าแบบไหนอยู่...แต่อยู่ดีๆเคย์จังก้อลากผมเข้าไปหลังร้านเฉยเลยครับ...ผมยังไม่ทันได้กินราเม็งฝีมือเคย์จังบนเคาท์เตอร์เลยนะ...แล้วไหงผมถึงได้มาถูกเคย์จังกินแทนซะก่อนหล่ะเนี่ยยยยย...ผมไม่ใช่เค้กวันเกิดนะครับ....อร๊ากกกก >////<
สุขสันต์วันเกิดนะเคย์จัง...ความภาคภูมิใจอันดับหนึ่งของผม
หุๆๆๆ....ตอนนี้ผมได้ความมั่นใจกลับมาเต็มร้อยแล้วหล่ะครับทุกคน...
แต่เป้าหมายความภาคภูมิใจของผมเปลี่ยนไปแล้วนะครับ...
เป้าหมายต่อไปของผมคือความภาคภูมิใจที่ได้เป็นอนาคตสะใภ้ร้านราเม็งครับทุกคน....>w<
ว่าแต่....แล้วพวกคุณมีความภาคภูมิใจแบบผมกันรึยังเอ่ย....???
ถ้ายังไม่มีก้อรีบๆหากันให้เจอนะครับ...ผมจะคอยเป็นกำลังใจให้...
เอาความรักที่ผมมีให้เคย์จังเป็นเครื่องประกันได้เลยครับ.... ( > 3<) //
(นอกรอบ).....
ชิเงะ...นายเอาของขวัญมาให้ชั้นด้วยไม่ใช่หรอถุงสีชมพูๆอ่ะ
อารายๆ...นั่นของขวัญของแม่นายตังหาก
อ่าว...วันเกิดชั้นแล้วทำไมให้แม่อ่ะ...
ก้อของขวัญขอบคุณที่ทำให้มีเด็กชายเคย์อิจิโร่เกิดขึ้นมาบนโลกไง...
งั้นวันเกิดนายชั้นคงต้องเข้าวัดสินะ...ชิเงะ
ทำไมอ่ะ???
ก้อขอบคุณที่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ส่งนายมาให้ชั้นไงหล่ะ....
[[*~END~*]]
ฟิคจบแล้วแบบเมาๆอ่ะงับ...ฟิคงงมากๆเลยแปลกๆด้วย...ไม่สนุกหง่ะงืดดด...
แต่ยังไงก้อขอบคุณมากๆนะงับสำหรับคนที่อ่านจนจบ...
สุดท้ายนี้ก้อ...
" HAPPY BIRTH DAY MY SLEEPY CAT "
ไปหล่ะนะงับทุกคน...บะบายยยยยยย
edit @ 11 Apr 2008 00:01:45 by *~MiMiRuN_MiM~*
ฮปบด. ทู เคย์กี้ ~~~~~~~
